Selecteer een pagina

De Myrmecoloog

door | nov 11, 2018 | Verhalen

en de winnaar is…”

Tussen de in driedelige pakken gestoken mannen, sierlijke cocktailjurken en chique met witte lakens gedekte ronde tafels, stokte de adem in zijn keel. Dit was de climax waar hij jaren naartoe had gewerkt. Dit zou dé langverwachte erkenning zijn van zijn wetenschappelijke merites. Merites die Christine hem duidelijk niet toeschreef toen zij, in de laatste momenten van vier jaar trouw, hem de opmerking toe keilde dat hij, zo gezegd, de koninginnen mieren van de Messor Barbarus maar in zijn derrière moest steken.

“Hector Sprezzatura, voor zijn onderzoek naar de reproductieve functie van okselzweet bij chimpansees!”

Hij bleef verlamd in zijn stoel zitten terwijl de staande ovatie die zich rondom hem vormde Hector Sprezzatura naar het podium deed spurtten.

Okselzweet van chimpansees? Was dát nou echt belangrijker dan de ontdekking dat de koningin van de Polyergus Samurai het nest van omliggende mierenkoloniën infiltreert, de koningin aldaar om het leven brengt, dier geur aanneemt en de kolonie tot haar onderdanen bekeert? Dat slavernij niet iets is dat uitsluitend door mensen wordt betracht – maar dus ook door mieren?

De wit gebleekte tanden van Hector Sprezzatura blonken onder zijn blauwe ogen in het podiumlicht van het theater, en met nonchalance nam hij de prijs in ontvangst. Met de schijn van moeiteloosheid hield Hector vervolgens een zeer waarschijnlijk zeer grondig ingestudeerde toespraak waarin hij benadrukte dat hij zonder zijn vrouw, familie en team nooit het eiwit had kunnen ontdekken waar vrouwtjes chimpansees helemaal wild van worden.

Het moet zeker drie kwartier hebben geduurd voordat de gravitas van Hector bij de borrel aan kracht begon te verliezen en de aanwezigen niet langer, als gedachteloze materie rond een zwart gat, om Hector heen radieerden al azend op een kans hem te feliciteren.

De myrmecoloog leunde groen weggetrokken tegen een pilaar en niemand scheen aandacht aan hem te besteden. De hand op zijn schouder was van Hector.

“Ik heb je onderzoek naar de Polygerus Samurai gelezen en ik moet zeggen dat het niet onverdienstelijk is. Om eerlijk te zijn had ik verwacht dat jij zou winnen!”

“Dankje, Hector.”

“Het is jammer dat mieren gewoon… niet zo sexy zijn, vind je niet?”

De myrmecoloog wist niet wat hij moest antwoorden. Christine zou het met hem eens zijn, zij had hem dat in zoveel woorden ook al verteld.

Hector werd aangesproken en verontschuldigde zich. De Myrmecoloog maakte onverwijld dankbaar gebruik van de kans om naar buiten te glippen en onder het licht van de maan frisse lucht te lurken. De rode, woedende gloed op zijn gelaat ebde daar langzaam weg, geholpen door het koele gesteente waarop hij zich gezeteld had.

Toen een mier over zijn linkerhand kroop was hij Hector helemaal vergeten. Een oer europese Formica rufa: de behaarde bosmier. Hij hield hem voor zijn ogen. Vertrouwd, en toch steeds zeldzamer in Nederland door het geslonken volume bos.

De Myrmecoloog merkte dat er bij zijn voeten een heel mierenpad van de Formica rufa liep. Het was een kans die hij niet kon laten glippen en stap voor stap zakten de feestelijke geluiden naar de achtergrond eer zij weg stierven op de rand van het dennenbos zo’n vijftig meter verderop.

Hij kon het nest zien en wilde zich ernaar toe haasten juist op het moment dat hij het geluid van een krakende tak hoorde. Hij spitste zijn oren. Even was het stil, maar daarop volgende bladgeritsel. Gehijg van een man. Gekreun van een vrouw. Hij wist precies waar de klepel hing. Hij was niet op een Formica rufa maar een fornicatie nest gestuit.  De myrmecoloog maakte aanstalten om de Bosmieren de rug toe te keren, terug naar het drinkgelag, de tortelduiven het hunne latend. Tot hij bevroor.

“Christine?”

“Freddie?”

“Hector!?”

Met een grote zwier pakte hij een grote kei en ramde die door de gebleekte bek van Hector heen. Voor hij erbij nadacht. Christine schreeuwde in paniek. De myrmecoloog zwolg in bloedlust en boog zich over Hector terwijl Christine naar het feest vluchtte.

Het was pas in zijn vijfde jaar dat er door de tralies in zijn cel een mierenkoningin vloog. Hij bewaarde de zaden uit zijn eten en voedde haar op, tot haar werksters voor haar konden zorgen.

“Hector” zei de myrmecoloog. Hector draaide zich weer om. “Ik heb jouw onderzoek ook gelezen. De jury heeft de juiste beslissing gemaakt. Tot volgend jaar.”

Alexander de BreeGeschreven door Alexander de Bree

Klikken is meemaken:

0 reacties