Selecteer een pagina

Smulltronstället

door | nov 10, 2018 | Verhalen

Precies hier”, zei hij, terwijl zij aankwamen onder de kathedraal. Zij zweeg. Zijn blik flitste van hot naar her en scheen ogenschijnlijk de oneindige vertakking van het kosmisch monochasium met negatieve lichtsnelheid te volgen.

“Weet je wat een smültronställe is?”

Zij bleef zwijgen en hij vervolgende zijn monoloog na een goed getimede pauze, zoals hem gewoon was geworden na het stellen van een retorische vraag.

“Een Smulltron is een wilde aardbei. En stället betekent de plek. Een Smulltronställe is dus een plek waar wilde aardbeien groeien.”

“Maar ik zie ze niet.”

“Het is ook figuratief bedoeld. Ooit, vóór Monsanto onze primaire behoeftes patenteerde, woekerden deze kleine maar fijne beien in de valleien van dit land. En wat doe je als je struinend door het bos op een open ruimte strandt en op een veld van deze robijnen stuit?”

Ze liet de ziener het zijne.

“Je houdt het voor jezelf. En zo heeft smulltronställe een nieuwe betekenis gekregen. Het is een plek, waar Gaia haar natuur in volle glorie vertoont, die je voor jezelf houdt en waar je tot rust kunt komen.”

Ze wilde zeggen dat ze het mooi vond, maar voorzag op tijd dat ze haar rol als onbeduidende bijrol van de protagonist geweld aan zou doen als ze haar mond opentrok.

“Welnu”, vervolgde hij “je kunt deze plek als de smulltronställe van diverse, elkaar beconcurrerende religies beschouwen. De Nordische heidenen hadden hier hun heiligdom. Uit alle windstreken streken Zweden op deze berg neer om de goden te aanbidden. Tot op een dag de christenen bovenop het heiligdom hun kerken en zerken verrezen. Zij wilden deze heilige plek alleen voor henzelf houden. Alleen lukte dat niet.”

“Waarom lukte dat dan niet?” Vroeg zij, haar kans schoon ziend haar auxiliaire rol te vervullen.

Meewarig keek hij haar aan. “Het lijkt een triomf; om een beschaving te vestigen op de as van een vorige. Maar de waarheid is dat revoluties altijd evoluties zijn; of devoluties: nooit een fait a compli zonder precedent. Geen volk zal een nieuwe cultuur op haar grondgebied acclameren, zonder acculturatie.”

“Vind je het niet vreselijk seksistisch van de schrijver dat jij, een man, uitgerekend de hoofdrolspeler bent in dit verhaal, met alle antwoorden op alle vragen?” vroeg ze plotseling.

“Ja”, antwoordde hij op dravende toon. Zijn ooglid trilde eventjes.

“Maar daar kunnen wij ook niets aan doen. Of wel?”

Zij zweeg weer. Hij had weer gelijk.

Alexander de BreeGeschreven door Alexander de Bree

Klikken is meemaken:

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *